Weer eens een schrijfsel van mijn hand. Een tijdje geleden door o.a. veel gedoe rond om het verkrijgen van een hypotheek (zie ‘Stigmatisering’), verhuizing, verbouwing en vooral ook alle werk op mijzelf op de rails te houden.
Sinds mei 2025 zijn we verhuisd. Niet naar België, niet naar/met het Oererf, maar naar Oud-Vossemeer. Uiteindelijk zijn we in dezelfde gemeente gebleven, alleen een andere locatie op het eiland Tholen. Dichter bij het Brabantse wat erg fijn voor Marelle is want het scheelt reistijd en als het mooi weer is gaat ze op de fiets naar haar werk in Bergen op Zoom.
En we hebben een heerlijke plek en wat we wilde, een kleinere woning en een grote(re) tuin. De woning had en heeft wel aandacht nodig, hier en daar was het een tikkie gedateerd :). Hetzelfde gold en geldt voor de tuin. Inmiddels ruim een jaar later hebben we op ons gemak de basis in het huis gerealiseerd. Dat wil zeggen een volwaardige keuken en een knusse woonkamer. Maar ook met het aanpakken van de tuin hebben we niet stil gezeten. Van een veld met gras tot boven de knieën naar een ronde moestuin met daaromheen een begin van een sier/geniet/voedseltuin. En een…..tuinkas !! Deze tuinkas stond er al en daar hebben we vorig seizoen al veel tomaten uit kunnen oogsten. We hebben nog genoeg ideeën en plannen om onze heerlijke buitenruimte verder in te gaan vullen.
Een van de andere reden dat ik weer eens wat schrijf is dat ik op het moment merk dat ik heel erg op mijzelf moet passen, fysiek en ook mentaal. Fysiek heb ik afgelopen jaar al meer pas op de plaats genomen (lees: moeten nemen). De verbouwing en aandacht voor de tuin hebben hun impact wel op mijn gezondheid. Natuurlijk ben ik geen 20 meer maar ik merk dat ‘ff iets snel doen’ er gewoonweg niet (meer) inzit. De aard van het beessie moet zich nog steeds meer aanpassen aan de werkelijkheid. Uitdagende werkzaamheden die ik een jaar of 15 geleden redelijk makkelijk in 1 à 2 dagen klaarkreeg doe ik nu minimaal 1 à 2 weken over. Ik moet nog steeds dingen beter leren plannen want anders blijf ik iedere keer tegen hetzelfde aanlopen; oververmoeidheid. Ik mag nog steeds eerder, en meer, omkijken naar wat ik al wel gedaan en bereikt heb, in plaats van kijken naar (en mezelf druk maken om) zaken die nog mogen (moeten) gebeuren.
Blijft wel oppassen.
Er zijn inmiddels momenten waarop ik mijzelf toesta te genieten en zelfs een soort van trots ben op mijzelf. Eerlijk gezegd voelt dat soms best wel vreemd. Genieten van kleine dingen zoals vogels horen fluiten, in onze tuin bezig zijn en dan kleine zoemertjes druk bezig zien om eten te zoeken. Het zit hem niet altijd in de grote dingen. Trots op wat we gedaan hebben met het huis en de tuin, Trots op dat we die klote periode ten tijde van de hypotheeksoap hebben doorstaan. (Super)trots op onze kinderen, hoe zij in het leven staan en lekker hun eigen dingen doen.
Nu ik dit zo zit te schrijven voel ik dat het mij (weer) goed doet. Er is natuurlijk nog veel en veel meer gebeurd de afgelopen tijd en is te veel om dit allemaal in 1 blog te proppen. Dus wellicht ga ik mijzelf meer tijd gunnen om zaken met jullie te delen. Zodat je kunt lezen dat leven met psychische en lichamelijke uitdagingen zeker mogelijk is. En in mijn ogen erover praten je alleen maar verder kan helpen.